Mijn naam is Maartje. Wat mij steeds opnieuw raakt in mijn werk, is het moment waarop iets wat eerst ongrijpbaar was, langzaam helder wordt. Dat moment waarop iemand zichzelf herkent in wat zichtbaar wordt en voelt: Dit klopt. 

 

Ik heb een natuurlijke neiging om stil te staan bij wat aan de oppervlakte makkelijk wordt overgeslagen. Ik kijk, luister en voel, niet om te analyseren of te verklaren, maar om ruimte te geven aan wat zich aandient. Vaak gaat het niet om méér praten, maar om anders kijken. Om durven blijven bij dat wat nog geen duidelijke vorm heeft.

 

Het gesprek is daarbij voor mij onmisbaar. Woorden openen, ordenen en verbinden. Tegelijk weet ik hoe krachtig het is wanneer een beeld meehelpt om te ervaren wat woorden alleen niet kunnen dragen. Een tekening kan in één oogopslag laten zien waar iemand al lang omheen cirkelt, of waar de essentie verscholen ligt. Voor mij is dat geen truc of methode, maar een vanzelfsprekende manier van werken.

 

Door te vertragen ontstaat er zicht. Patronen worden herkenbaar, verhoudingen verschuiven, onderstromen komen voorzichtig in beeld. Wat eerst vaag of verwarrend was, krijgt richting. En precies dát brengt beweging , niet omdat er iets moet worden opgelost, maar omdat het gezien mag worden.

 

Ik werk vanuit een systemische blik en met aandacht voor het geheel, zonder het detail te verliezen. Hoofd, hart en ervaring horen voor mij bij elkaar. Niet alles hoeft begrepen te worden; soms is het voldoende om waar te nemen en te laten landen wat er is.

 

Mijn betrokkenheid ligt bij mensen die voelen dat het anders moet, maar nog niet weten hoe. Die bereid zijn om te kijken, eerlijk en met aandacht. Ik geloof dat verandering begint op het moment dat iets wezenlijks wordt herkend – door jezelf, en in contact met een ander. Van daaruit ontstaat beweging die niet bedacht is, maar die daadwerkelijk past.